Letrak

Begibakarraren gela

Begibakar deitzen zioten.
Behin bere gelan sartu zen,
ikusitako azken eguna izan zen.
Bere azala gelako hormetan
gutxinaka bihurtu zen,
leihoa da begi bakarra.

Begibakarraren gela deitzen dute.
Argitu gabe dagoen galdera hau da:
ez ote zen bertan eta gela bera zen?

Denborarekin ate atzetik
erantzunak isildu ziren,
inor al zen hor atzean? galdetzen nuen.

Begibakarraren gela deitzen dute.
Argitu gabe dagoen galdera hau da:
ez ote zen bertan eta gela bera zen?

Begibakarraren gela naiz.
Erantzun gabe dagoena naiz.
Ez ote nintzen bertan, gela bera naiz?

Zer naiz, amorruz diot zer naiz, tristeziaz zein naiz, ohartu gabe.
Diot, mina nirea da, eta eutsi dezaket, eta eutsi naiteke.

Begibakarraren bidaia

Denborarekin begibakarraren nondik eta norakoaz
jakin genuen kostatik joan zen ontzia galtzean

Bere buruari galdetzen zioten beste bidaiariek,
zein ote zen espedizio horren zama eta pena
zori, nahia eta

bidaiaren erdibidean
itsasora salto egin zuen
ezer utzi gabe.
Bitakora notak zioen
“artikoan ur hotzetan desagertu zen”

“y que sople el viento del noreste
y que arrastre todo contra el mar,
y el océano acoja a los valientes
a mis valientes”

Bidaiaren erdibidean
itsasora salto egin zuen
ezer utzi gabe
bitakora notak zioen
“desioak salbatuko du.”

Espera su momento, tic tac.

Aurkitu zaitut Begibakar

Begibakar non zaude? Begibakar hor al zaude?
Begibakar bizirik al zaude?
Dei egiten genuen leize izoztuen atarietatik
argia desargetzen den lekuetatik

Ez gaude bakarrik, argia hartu genuen
Argi-zuzia balitz bezala, salbabidera abiatu ginen
pareta izoztuetan eskuak labainduz,

Elkarri begiratzen genion, elkar ulertu genuen
¿ba ote da leku urrunagorik?
gure lehenagokoak,
sua, eskua eta ni,
maitasuna eta esperantza daude hemen

(Aurkitu zaitut Begibakar)

Arkua eta gezia, tenkatu eta jaurti, eguzkirantz gaua erortzerako.
Airera salto egin baleen artean dantzatu eta mugituz.
Zaude nirekin, begira dezagun harriduraz bizitzaren ikuskizun hau.

Fantasman

Traza una línea sobre el papel,
marca los límites de la catástrofe.
Hoy necesita decirte que,
“recuerda que te odié”.

Siente que el hombre persigue al hombre,
tras cada paso se esconde la huella.
No entiendo qué quieres de mí,
¿Quién eres tú?

Quiere ser fantasma como él,
traspasar todas sus fronteras
y buscar la mirada complaciente,
¿Qué quieren de mí?

Mira al espejo, se enfada y dice “te reto al duelo”,
cartografía cada gesto.
Piensa que el mal trago pasará.
Y sigue así:

Quiere ser fantasma como él
traspasar todas sus mentiras
y buscar la mirada complaciente,
¿Qué quieren de mí?

Quiero ser tan grande como él,
traspasar todas sus alegrías
y buscar la mirada complaciente
de toda la gente que no olvida.

A Sangre & Fuego

Begira lagun, pentsatzen egon naiz,
galdetu dut…
itxi gabeko zerbait naiz?
galdetzen dut.

Ez da zauri ireki bat
hala jaio nintzela dirudi.

Osatu gabeko zerbait naiz
bilatu dut.
Eta zure begiradan aurkitzen faltan dagoena.

Ez da zauri ireki bat
hala jaio nintzela dirudi.

Va creciendo y va creciendo
a sangre y fuego y a sangre y fuego,
va entendiendo y va entendiendo
a sangre y fuego y a sangre y fuego,
va destruyendo, va destruyendo,
a sangre y fuego y a sangre y fuego.

Mundua eta arraina

Mundu txiki ta arraro honetan
guztiok dugu gurea den
leku txiki eta ikusezina
baimenik eskatu gabe

Mundu leun ta hauskor honetan
norberak dauka aukeratzen
duen papera eta antzezpena
bukaeran esker onik gabe

mareak gure hitzak hondarrez
lurperatzen baditu ere
galdera zen inork hondoratzean
lagundu al zuen

Mundu zoragarri honetan
guztiok dugu arroka bat den
laguna heltzeko oreka galtzean
ohartzen ez bagara ere

Hego-haizeak promesak hautsez
estaltzen baditu ere
desagertu aurretik jakin zen
nork salbatu zuen.

Mundu zoragarri honetan
guztiok dugu arroka bat den
laguna heltzeko oreka galtzean
ohartzen ez bagara ere

Hego-haizeak promesak hautsez
estaltzen baditu ere
desagertu aurretik jakin zen
nork salbatu zuen.

Bizitza Berri Batekin

anunciamos algo novo, anunciamos algo nuevo

Ibilitakoak gara

Zuk eskuaz ilargia laztandu nahi zenuen
betiko utopiak galdu egin zintuen.
Baina ametsek ere prezio bat omen zuten
eta ezer ez zinela sentitu zenuen.

Ibilitakoak gara

Nork lapurtu zituen bide ertzeko ideia hoiek
inori ezer esan gabe alde egin zuen.
Zure poeta ere hitzik gabe geratu zen,
baitango basamortuan izozturik aurkitu zuten.

El mundo y el pez

Hoy me despierto y me pregunto,
qué hice ayer para estar tan mal.
Pedir perdón cuanto me toca,
pero esta vez va a ser que no.

Pasa el día, y me pregunto,
qué hace un hombre como yo
queriendo mostrar mis flaquezas
a gente tan fría como yo

Ya no soy aquel invencible
solo intenté ser mejor
armándome de expectativas
tan vacías como tú y yo

Mira, amor, no sé qué decirte,
de nada tuvimos la culpa hasta que,
nos convertimos en fugitivos,
huíamos hasta el amanecer.